ex4roses - Cactus,cactelders web-site van Dirk Everaerd

DE MOOISTE ,OM DE SMAAK TE PAKKEN TE KRIJGEN EN OM VAN LEKEN ADEPTEN TE MAKEN.

Ik bezit de gave om vrienden te kiezen die slimmer
zijn dan ik, bekijk daarom hun pages , ze zijn de
moeite waard:

De ideale fieldnummerzoekmachine isdeze!!!!!

Mijn laatste pagina noemt de de linkadoor en daar vindt je mijn
favoriete links ,maar er is meer, een linkpagina op de site van
Friedrich Lohmueller is zo compleet dat ik
niet kan nalaten om ze hier aan te bevelen!!!!!!!!!!

Er bestaan heel wat oudere benamingen en om daar wat orde in te
scheppen heeft H.Kuentz er eenCactusrepertoire voor gemaakt ,
een echte aanrader!

HET CACTUSBEESTJE STEEKT WAAR HET NIET BIJTEN KAN.

Mijn E-mail.

NOTOCACTUS RUTILANS:

De meestal rode stamper kenmerkt dit geslacht dat afkomstig is uit het midden van Zuid-Amerika.Zelfs voor de grootste leek durf ik bloemen verzekeren als U dit genus in huis haalt.Wat bloemen betreft vind ik dit een der mooiste uit het cactusgamma.Staat gans de zomer buiten en komt pas begin oktober terug naar de serre.Dit genus is nu bij Parodias gevoegd.

LOBIVIA SP.:

Een soort waarvan de meeste leden weinig eisen stellen en die ook zeer bloeiwillig is.Is ook een plant die volle zon en frisse lucht kan verdragen alhoewel het bij tropische hitte aangeraden is om af te schermen en zo brandvlekken te voorkomen.Lobivia's worden graag beneveld, hetgeen de aantasting door rode spint tegengaat.

OREOCEREUS CELSIANUS:

Voor deze,volgens mijn huisgenoten , lelijkste cactus uit mijn verzameling , heb ik een boontje .Voor die grijsaard die ook wel"old man of the Andes" genoemd wordt heb ik het leed van een echtscheiding moeten aanschouwen bij een verwoed verzamelaar die zo gans zijn serre moest verkopen.

MONVILLEA SPEGAZINNI:

Cristaat die zo lijkt ontsnapt te zijn uit een science-fictionfilm. Een kleurenpalet om menig kunstenaar de rittepetitte te doen krijgen ,een lust voor het oog.Deze kruipende zuilcactussen zijn warmteminnaars en kunnen meer vocht verdragen dan andere cactussen.Nachtbloeiers die het de moeite waard maken om een nachtje allert te zijn.

MAMMILLARIA VARIABILIS:

Samen met Opuntia het grootste genus onder de cactussen.Dit is er een met een "story" : gekregen van een toverheks die ik kon charmeren,getransporteerd door een beeld van een vrouw die ik niet kon charmeren en naar de verdoemenis geholpen door mij.Hij leeft nu verder in een 10-tal kleinere stukken,in mijn en mijn kameraden hun collectie.

ASTROPHYTUM CAPRICORNE :

Dit is de senile vorm met achter hem de myriostigma forma Tulense. Beide hebben de leeftijd bereikt waarop men het normaal gezien wat kalmer aan doet ,maar daar hebben de heren gelukkig geen oren naar.De geometrie en de bloeiwilligheid maken van dit geslacht een der populairste uit het cactus-gamma.

ARIOCARPUS RETUSUS:

Dit is de furfuraceus v.rostratus ,deze"living rocks from Mexico" hebben een mysterieuze status en zijn gewilde planten bij liefhebbers.Mijn absolute préfere's en lang niet zo moeilijk te houden als soms beweerd wordt.Deze retusus is de grootste en meest variabele van het genus.Hij kan een doorsnede van 25 cm.bereiken.Ariocarpussen zijn planten die zéér hoog geprijsd zijn wat ze tot de minder gekweekte soorten maakt.

COPIAPOA MOLICULA:

Deze weemoedige Chileen heeft het naar zijn zin tijdens de warmste dagen maar moet toch tegen te felle zon afgeschermd worden om geen brandvlekken te krijgen.Afkomstig uit de Atacama waar ze ondanks de geringe neerslag hun ,meestal gele, bloemen openvouwen.

NOTOCACTUS UEBELMANNIANA:

Als rustplaats voor een libel ,staat net als zijn soortgenoten gans de zomer buiten.Weelderige bloei,gemakkelijk onderhoud, kortom geen groene vingers nodig.Ze zijn zelffertiel en bij aanraking van de kroonbladren plooien die zich terug om de bevruchting in de hand te werken.

CORYPHANTHA ELEPHANTIDENS:

Schoonheid te koop deze zomerbloeier.Ook een van de geslachten waar ik een blik bonen voor over heb en die in elke respectabele verzameling aanwezig is.Ook de leek kan deze kerels op de vensterbank of op het terras houden.Ze zijn zelffertiel doch bloeien pas op 5- a 6-jarige ouderdom.

DISCOCACTUS EN UEBELMANNIA :

Deze cactussen zijn voor gevorderde kwekers en vindt men minder in verzamelingen omdat ze de winterse stookkosten drastisch de hoogte injagen.Tijdens de winter verlangen ze 15°en dat scheelt een slok op de borrel.De Eubelmannia pectinifera (achteraan)wordt door velen als allermooiste cactus beschouwd alhoewel de bloemen klein en weinig opvallend zijn.

ECHINOPSIS EYRIESII :

Staat gans de zomer buiten te bloeien dat het een lust is,en verlangt niets terug.Een "startersplant" waar gans de familie komt naar kijken als de bloemen open staan. In bijna elke collectie terug te vinden.

MAMMILLARIA LONGIMAMMA:

Een grootbloemige Mammillaria die bovendien geel bloeit ,dit komt minder voor bij dit genus.Trotse bezitter van een kastaar van een penwortel die in mijn geval half boven de grond staat.Was vroeger ondergebracht onder het geslacht Dolichothele dat inmiddels is opgedoekt.

DIGITOSTIGMA CAPUT-MEDUSAE:

Nu Astrophytum geworden ,het nec-plus-ultra van de cactussen. Momenteel nog verschrikkelijk duur maar binnen twee jaar zal er geen mens nog exuberante prijzen betalen want hij wordt reeds in massa gekweekt.Gekocht op de E.L.K. ,het jaarlijks cactus-Mekka in Blankenberge.

ASTROPHYTUM ONZUKA:

Hybride uit het land van de dalende Yen waar men nogal straf is in dergelijke superkruisingen.Ooit een onbetaalbare gadget-plant nu algemeen verspreid onder de liefhebbers.In Japan is er een ganse cultuur onstaan rond die ,overigens,zéér mooie planten.

NEOPORTERIA VILLOSA:

Deze soort bloeit bij ons in het najaar ,zelfs naar de winter toe. Is het nu omdat we in de wintermaanden weinig of geen bloemen zien op onze cactussen maar persoonlijk vindt ik deze bloemen toch "iets hebben". Vooral deze met zijn bijna zwarte lijf, zijn lange doornen en zijn tweekleurige bloemen valt op tussen de reeds in winterrust gegane andere cactussen. Niet zo heel moeilijk als je maar rekening houdt met zijn omgekeerde levenswijze.

TURBINICARPUS FLAVIFLORUS:

Een traaggroeiend geslacht van dwergjuweeltjes die in geen enkele verzameling ontbreekt.Ze kunnen min-temperaturen aan voor korte tijd en rotten tamelijk vlug.Niet echt een beginnersplant .De grondsamenstelling mag meer humus bevatten dan normaal.De gele bloemen luiden het voorjaar in waarna hij ons nog verscheidene malen met bloemen kan vergasten.

ARIOCARPUS AGAVOIDES :

De kleinste uit het genus heeft wel wat weg van de Agave,maar is een cactus en geen vetplant.Hij bezit alle eigenschappen van zijn genus en is ook een late bloeier zowel wat ouderdom betreft als in het seizoen. De jaarafsluiter wat groei en bloei betreft.

YAVIA CRYPTOCARPA:

Dit genus bevat slechts één soort,dit wordt dan een monotypisch geslacht genoemd.Daar deze cactussen nog hiet zo wijdverbreid zijn en mijn exemplaar nogal een opgezwollen indruk geeft zou het kunnen dat het hier om een monstervorm gaat ,maar ik heb geen vergelijkend materiaal.

ARIOCARPUS KOTCHOUBEANUS:

Deze meerkoppige is de varieteit elephantidens en is een hypocotyl-enting die er wat "opgeblazen" bij staat, daar er over esthetiek weinig te discuteren valt laat ik de schoonheid van deze plant in het midden. Trekt totaal niet op de type-plant ,die zijn bladeren vlak tegen de bodem uitspreid.Privé collectie.

OBREGONIA DENEGRII:

Deze 14cm. grote plant staat bij mij geént en is een der pronkstukken van mijn verzameling.Dit monotypische geslacht is afkomstig uit Tamaulipas ,Mexico waar het genus streng beschermd wordt tegen plundering uit zijn natuurlijke habitat.Leunt nauw aan bij Ariocarpus en Strombocactus.

APOROCACTUS FLAGELLIFORMIS:

Deze "slangencactus" is een algemeen verspreide soort,zij het in minder mastodontische afmetingen.Groeit als epifyt op bomen waar ze hun zygomorfe,veelkleurige bloemen ten toon spreiden.Meer water geven dan "gewone" cactussen en roze korrels kunnen wel eens voor bloeiwonderen zorgen.Spijtig genoeg niet mijn bezit maar te bewonderen in de collectie :Dennis"Ganzendries".

DISCOCACTUS HORSTII:

De kleinste en volgens de meesten ook de mooiste onder deze nachtbloeiers.Deze is een geént exemplaar dat bij mij nog niet gebloeid heeft.Deze solitaire plant is een langzame groeier die zéér gevoelig is voor wortelrot en daarom vaak geént wordt.Eens volwassen ontwikkeld de Discocactus het zogenaamd cephalium dat de nachtbloemen herbergt tijdens de bloeiperiode.Het bloeien op zichzelf is spectaculair, want tussen verschijnen van de bloemknop en verwelken ligt er hooguit 12 uur.

LOPHOPHORA SP.:

Duivelswortel,Peyotl (Godheid) ,drugcactus,
pluimdrager. Geen enkele cactus heeft een status als deze gemakkelijk te kweken en te zaaien zachtvlezige, goedgeluimde dikkerd.Op de koop toe verboden bij wet in vele landen ,net wat men nodig heeft om totaal onsterfelijk te worden.Aanwezig in elke verzameling en altijd goed voor een verhaaltje naar leken toe.

NEOPORTERIA SP. :

Is nu een samensmelting van geslachten geworden ,gemakkelijker wordt het er niet door.Chilenen die warmte en zon op het verlanglijstje staan hebben.Meestal solitaire planten die prachtige bloemen laten ontliuken.Nevel doet hen goed ,net zoals in hun habitat waar ze meestal enkel daarvan leven.

OPUNTIA PUSILLA:

Een gigantische genus met ongeveer 600 soorten .Deze hier is een mooie vorm die in 2006 voor de eerste maal bloeide. Zoals veel van zijn soortgenoten bezit hij naalden met weerhaken die enorm lastige klanten kunnen zijn.Betrekkelijk koude-resistent maar probeer natte voeten te weren in de wintermaanden zoals voor vele winterharde cactussen in onze streken. Een mooie genus die
wel veel ruimte inneemt.

TEPHROCACTUS MALYANA:

De vorm compacta ,de mooiste vorm ,familie van de Opuntia's maar in tegenstelling tot zijn soortgenoten een hele moeilijke klant.Deze is geént wat de zaak wat eenvoudiger maakt, maar toch blijft het een hele klus om hem heelhuids te houden. Op eigen wortel is een haast onmogelijke taak waar weinigen in onze contreien in slagen.

PSEUDOLOBIVIA POJOENSIS:

Bloeiwillig en geschikt voor vensterbankcultuur,kan gerust gans de zomer buiten. Beginnelingplant en spectaculaire witte bloemen. Er zijn vele cultivars in omloop ,wat de taxatie van die planten heel wat bemoeilijkt.

THELOCACTUS BICOLOR:

Er bestaat ook een varieteit tricolor die net iets mooier is .Dankbare planten die jaarlijks trouw op post zijn met hun bloemen en dan ook zeer populair zijn bij de liefhebbers.Deze nauwe verwant van de Ferocactus is zowel tegen felle zon als tegen lage temperaturen bestand. Deze meestal solitaire plant wordt licht zuilvormig met een breedte van 6 cm. en een hoogte van 12cm.

TURBINICARPUS KLINKERIANUS:

De varieteit guadalcazar een mondje vol voor dit kleinood dat zoals alle Turbini's niet tot de gemakkelijkste soorten behoort. Men moet een beetje weten hoe ze aan te pakken en dus
niet echt voor beginnelingen. Ideale soort voor mensen met minder ruimte die zo zeker niet moeten laten om de hobby
te beoefenen.Groeit bovendien erg langzaam.

SENECIO ROWLEYANUS:

Dit " gemakkelijkste plantje te wereld"stelt uiteraard géén eisen en is tevreden met een zomerse hangplaats onder een boom.Het erwtenplantje ,zoals het in de volksmond genoemd wordt, is al jarenlang een huisvriend in vele kamers en slechts weinigen kennen dit plantje niet.De meeste van zijn genusgenoten zijn erg gemakkelijk en erg geliefd ,ideale plant voor niet-groene-vingers.

ECHINOCEREUS RIGIDISSIMUS:

Deze Tex-Mex-cactus is een zuilvormende niet al te snel groeiende, tamelijk winterresistente plant. Deze bloem is van de rubrispinus, een variante die rood bedoornd is en door de combinatie met nieuwe doornen driekleurig kan zijn. Een populair genus die toch de onhebbelijkheid heeft om veel ruimte in te nemen. De bloeiperiode is steeds een gebeurtenis waar naar uitgekeken wordt.

ECHINOPSIS HAKU-JO:

Een, zoals de naam doet vermoeden, Japanse hybride die gekweekt wordt voor de mooie viltige ribben en niet voor de bloemen zoals zoveel andere Echinopsis hybriden. Een enorm populair hybride-geslacht dat prachtkruisingen voortgebracht heeft.Een , door samenvoegingen, uitgebreid geslacht waarvan er kwekers zijn die zich enkel daarin specialiseren.

GYMNOCALYCIUM SAGLIONE:

De geslachtsnaam betekend "naakte kelk" omdat de bloemkelk onbehaard blijft ,een betrekkelijk unicum in de cactuswereld.Aantrekkelijk genus dat veel aanhangers kent en dat de gepaste verzorging trouw beloont. Dit is een der reuzen uit het genus die, in dit geval, met zijn 18 cm. diameter zijn soortgenoten letterlijk in de schaduw stelt. Een gaaf exemplaar dat in verhouding met het lichaam ,kleine bloemen aanmaakt.

GYMNOCALYCIUM VATTERI:

Zelfde genus,maar meer bloemenweelde geeft aan dit lid van het Zuid-Amerikaanse geslacht de nodige aandacht bij liefhebbers.Mogen meer water dan andere cactussen ,zeker in de bloeiperiode. Veel soorten kunnen buiten tijdens de zomermaanden.Het genus is goed herkenbaar aan de dwarslopende groef die zich onder de aureolen bevindt.

LOBIVIA CAINECANA:

Het anagram verraad een beetje de Zuid-Amerikaanse herkomst van deze gemakkelijk te kweken planten.Deze meestal groepvormende cactussen uit het hooggebergte die zich uitstekend lenen tot zomerse buitenkultuur.Enorm veel natuurlijke hybriden worden aangemaakt waardoor de taxatie niet altijd eenvoudig is.

MAMMILLARIA:

Rhodantha en fuscata, zouden nu dezelfde soortnaam dragen, voor wie de planten kent een belachelijke synoniemenzwendel. Door de leeftijd gaan ze liggen, iets wat het er niet eenvoudiger op maakt om ze in hun winterberging te stoppen.Beide zijn een 50 cm. lang en behoren al tot de senioren van mijn verzameling.

MAMMILLARIA MAGNIFICA:

Kan een naam nog meer voor zichzelf spreken? Duidelijk zichtbaar is de typische Mammillaria-kroon, de bloeiwijze die het genus de naam kroondragers meegaf.Weinig Mammillaria's hebben een andere bloeiwijze. Deze plant is zelden solitair en ook deze plant maakte ooit deel uit van een groep.Met zijn 30cm. ,zijn lange haakdoornen en zijn keizerskroon is hij een opvallende verschijning.

PARODIA HERZOGII:

Een geslacht dat moeilijk lijkt en het ,door zijn onvoorspelbare kuren, ook is.Tot voor kort kende ik geen Parodia uit een zak apenootjes maar na verdere verdieping worden deze heren al maar intressanter. Samengevoegd met o.a. Notocactus waarvan het zich onder meer onderscheid door de aureolen die op de zijknobbels staan en niet er tussen zoals bij de Noto's.Het is slechts weinigen gegeven om de moeilijkere Parodia's op te kweken tot reuze-exemplaren.

PELECYPHORA ASSELIFORMIS:

Twee soorten tellend geslacht dat tot de trage groeiers mag gerekend worden.Zeldzaam in hun habitat en streng beschermd maar toch met uitroeing bedreigd. Laatst zei iemand dat het was alsof er beestjes op de cactus zaten en net dit geeft het minuscule plantje de bijnaam pissebedcactus.Sommige van die "beestjes" lijken wel over mekaar heen te kruipen.

THELOCACTUS CONOTHELOS:

Deze grootbloemige Tex-Mex-cactus is een zonneklopper die het in de vrije natuur s'zomers best naar zijn zin heeft. Verlangt daarenboven geen noemenswaardige verzorging als men ze maar aan de droge kant houdt. Bestaat uit een 15-tal leden en is erg geliefd.

UEBELMANNIA GUMMIFERA:

Minder gekend dan zijn broer de pectinifera maar erg mooi hoor! De groengele apexbloeiende bloemen zijn zelffertiel. Verlangen, net zoals gans het genus, een minimuumtemperatuur van 15° in de winter.Deze Brazilianen ,afkomstig uit Minas Gerais voelen zich goed bij temperaturen waar anderen last van hebben, 40° doet hen gewoon deugd.Jammer genoeg worden deze planten minder gekweekt door voor de hand liggende redenen.

ECHEVERIA SETOSA:

Dit fijnbehaard ,op perzikvel lijkend lid van de grote Echeveria-familie is zoals de meeste van het genus een welwillige bloeier. Al vroeg in het voorjaar kunnen Echeveria's naar buiten en zij behoren bij de allerlaatste die de serre opzoeken in het najaar. Bepaalde soorten zijn wintervast , en hebben een vaste stek in de rotstuin.

SCILLA VIOLACEA:

Nu bij Ledebouria ondergebracht en familie van onze tuinscilla. Deze genieperd staat in bijna elke sucullentenverzameling alhoewel hij daar eigenlijk, als knolplant, niet thuis hoort. Hij is dan ook zo een mooie mini-plant die zich vlug vermenigvuldigd zodat menig liefhebber hem er gewoon bij neemt.

MAMMILLARIA MIEHEANA:

Dit is de witte vorm van deze op de elongata lijkende tepelcactus. De meestvoorkomende kleur is lichtgeel , de op kristal lijkende bedoorning van deze plant maakt hem tot blikvanger tussen zijn soortgenoten.Een geschenk van Mammillariakenner Hugo De Cock dat een ereplaats in mijn verzameling verdient heeft.

ARIOCARPUS SCAPHAROSTRIS:

In habitat enkel en alleen in één vallei in de Mexicaanse staat Nuevo Leon voorkomen waar de soort strenge bescherming geniet. Eén der moeilijkste van het genus die nog meer warmte en zon verlangt dan zijn soortgenoten. Samen met de agavoides behoort hij tot de kleinere Ariocarpussen daar zijn diameter zelden de 10 cm. overschrijdt.

OPUNTIA DILLENII:

Ook Opuntia zebrina fa.reticullata een vorm met een schaakbordmotief ,een motief dat waarschijnlijk een phytoplasma als oorzaak heeft. Deze felgezochte cultivar is eigendom van mevrouw Jacobs die zo vrijgevig was er een scheut van af te nemen en aan Uw dienaar te geven, nogmaals mijn dank daarvoor!

GYMNOCACTUS SUBTERRANEA:

Na omzwervingen bij Neolloydia eindelijk aangekomen bij het geslacht Turbinicarpus ,heeft deze rare vogel het moeilijk om zijn evenwicht te bewaren. De natuurlijke groeiwijze, zoals zijn naam doet vermoeden, ondergronds als een slang kronkelend tussen stenen door , is hier goed zichtbaar. Het is een hele klus om deze ,al flinke baas, overeind te houden gelet op zijn héél smalle wortelhals.

SULCOREBUTIA CARNIGUERALLI:

Deze lijkt wel vuur te spuwen ,de tientallen minuscule kopjes van deze planten toveren zowat het ganse kleurenpalet van de cactuswereld van tussen hun stekels. Veel gekweekt genus dat niet moeilijk te houden is, de meeste soorten mogen de zomermaanden dan ook in de open lucht meemaken. De foto is gestolen van Alain Lagrange de plant jammer genoeg niet.

LEUCHTENBERGIA PRINCIPIS:

Dit monotypische geslacht met de wel héél lange papierachtige doornen is één van mijn favorieten. Totaal anders van uitzicht dan andere cactussen en veel verward met Agave-achtigen. De gele bloemen verschijnen in de vroege herfst en behoren daarmee tot een der laatste bloeiers tussen de cactussen.Dit genus laat zich makkelijk kruisen met de Ferocactus-familie waarna de "Ferobergia" ontstaat. Deze cactus is van het dorstige type en laat dat merken door de verkleuring anex opdroging van de tuberkels.

MAMMILLARIA LUETHII:

Hét kroonjuweel onder de Mammillarias laat in de vroege zomer merken dat hij de absolute schoonheidsprijs verdient door zich te tooien met zowat het prachtigste wat er onder de bloemen te vinden is.Zéér moeilijk en zeldzaam kereltje die met zijn 3cm. diameter toch een blikvanger is in verzamelingen.Pas kort geleden herontdekt en definitief benaamd.Foto met bloem op anderstalige pagina!

PTEROCACTUS AUSTRALIS:

Heeft zijn naam te danken aan het Griekse woord ptero wat vleugel betekend door de gevleugelde zaadjes die na de zomerse bloeiperiode verschijnen. Moeilijk te houden op eigen wortel en daarom praktisch enkel geént te vinden. Is zeker niet algemeen verspreid bij verzamelaars en het is enkel dank zij Julienne Jacobs dat ik de trotse bezitter ben van één exemplaar.

ARIOCARPUS CONFUSUS:

Een gegeerde soort binnen het genus dat zoals de naam doet vermoeden nogal verwarrend ,lees verschillend, is wat uiterlijk en bloemkleur betreft.Deze ,uit La Escondida afkomstige plant is dieprose van kleur en verschilt nogal wat van witbloeiende naamgenoten. De soort ook wel eens het " Aramberri enigma" genoemd ,wordt als een overgangsvorm beschouwd tussen retusus en trigonus. Behoort tot de grotere soorten binnen het genus.

EULYCHNIA SAINT-PIEANA:

Doet zijn mysterieuze heilige naam alle eer aan door zijn zeldzaamheid en het praktisch totaal gebrek aan zaden op de markt. Dat men zich kan branden aan gewijde kaarsen blijkt ook uit het feit dat geleverde zaden ,indien voorhanden ,meestal zaden zijn van een naamgenoot maar niet van de saint-pieana waardoor zaadhandelaren inspelen op de grotere vraag dan er aangeboden wordt.

MELOCACTUS SP. :

Trotse bezitter van een kanjer van een cephalium die honderden minuscule ,rode bloemetjes kan herbergen.Bezt tevens een gigantisch netwerk van fijne haarwortelen die er niet van houden om gekwetst te worden. Daarom is het raadzaam deze kerels niet meer te verpotten eens ze hun fiere muts dragen of op zijn minst héél veel voorzichtigheid aan de dag te leggen. Wat mij betreft een der moeilijkste genera om te taxeren zeker op jonge leeftijd wanneer ze de soorteigen eigenschappen nog niet ten volle bezit.

MONSONIA CAMDEBOENSIS:

Dit familielid van de ons bekende Geranium noemde vroeger Sarcocaulon en is extreme droogte gewoon. Weinig water vanaf april tot september en haast gans droog tijdens de overige -rust- maanden. Mits regenbescherming kan deze plant de heetste maanden buiten staan.

CACTUSSEN VERZAMELEN BETEKENT NIET ALTIJD EEN SAAIE OPHOPING VAN PLANTEN IN EEN SERRE -GETUIGE DE FOTO IN ONZE VERANDA.

DE SMAAK

TE PAKKEN!!!!!!

VINDT ONS OP:

CACTELDERS OP FORUM (Bel.)

Cactelders op forum (Ned.)

CRISTATA OP FORUM (Fra.)

Dirk Everaerd op forum (Eng.)

Cactelders op forum (Dui.)

Cactelders /Kakteenforum (Dui.)

E-MAIL ME

Next page/suivant